Having emerged in England in the eighteenth century, the first examples of gothic literature, are considered to be works of romances that embody supernatural villains, archaic settings and sublime terrors. However, today it is obvious that the corpus of gothic literature does not only consist of these clichés; taking the attributes of the literary movement and socio-political conditions of the epoch it preserves its contemporariness. In fin de siècle, especially due to Darwin?s The Origin of the Species, gothic literature points to a godless universe where perversity almost reigns. With the influence of modernity and postmodernity gothic literature has become a literature of regression articulating the individual?s fear and distrust in society.In this study, gothic literature is examined through Hubert Zapf?s theory, ?literature as cultural ecology? and four gothic novels written after 1980 are analysed: The Comfort of Strangers, Hawksmoor, Misery and Diary. ?Literature as cultural ecology? discusses the function of literature in the ecological balance of the universe. According to the triadic function model of Zapf, a work of imaginative literature embodies a cultural-critical metadiscourse describing the fallacies of the dominant ideological civilisatory system, an imaginative counter-discourse expressing the repressed and marginalised aspects of the so-called system, and a reintegrative inter-discourse attempting to reconcile the two poles by building a relationship between the aspects of civilisatory system and which remain outside of this hegemonic powers.The cultural-ecological function of literature is that it records every single instance and thus performs as the ?conscience? of cultural history. In this sense, regarding nature and culture as complementary entities literature gains a holistic outlook contrary to the view of most cultural critics that claim that nature and culture are two opposing forces. Consequently, the common initiative in cultural studies that ?everything is a construct? is eradicated through proposing a multi-layered perception of literature.

On sekizinci yüzyılda İngiltere'de ortaya çıkan gotik edebiyatın ilk örnekleri hayaletler, doğaüstü kötü karakterler, arkaik mekânlar ve süblim terör imgeleri gibi klişeleri barındıran ve `ucuz roman' olarak nitelendirilen gotik romanslar olarak düşünülürler. Ancak, günümüzde gotik edebiyat yalnızca bu benzer sorunları ele alan eserleri içermez; belirli değişimlere rağmen, içine doğduğu edebi akım ve dönemin sosyopolitik özelliklerini de alarak her çağda etkisini sürdürür. Yüzyıl dönümünde gotik, özellikle Darwin'in evrim teorileri sayesinde `tanrısız bir dünya'da bambaşka bir kimliğe bürünerek dolaylı da olsa sapkınlığı getirmiştir. Modernite ve sonrasında görece daha `yüklü' olarak gelen postmodernite ile birlikte dünya savaşlarının da etkisiyle gotik edebiyat, bireyin korkularını, topluma karşı güvensizliğini dile getiren bir `regresyon edebiyatı' haline gelmiştir.Bu çalışmada gotik edebiyat, Hubert Zapf'ın `kültürel ekoloji olarak edebiyat' kuramı uygulanarak irdelenmiş ve 1980 sonrasında yazılmış olan dört gotik roman incelenmiştir: The Comfort of Strangers, Hawksmoor, Misery ve Diary. `Kültürel ekoloji olarak edebiyat,' edebiyatın ekolojik denge içerisindeki işlevini tartışır. Hubert Zapf'ın oluşturduğu üçlü işlev modeline göre bir eser, kültür eleştirisinde bulunan bir üstsöylem, kurmaca bir karşıt söylem ve uzlaştırıcı bir söylemlerarasılığı içerir. Kültür eleştirisinde bulunan üstsöylem baskın `uygarlığın' temsil ettiği gücün açıklarının ve çelişkilerinin betimlenmesine tekabül eder; bu bağlamda, kültürün tek yönlülüğü özellikle önem taşır. Kurmaca karşıt söylem dışlananın ta kendisini ya da diğer bir deyişle kültürün ?ötekisini? dile getirir. Uzlaştırıcı söylemlerarasılık sayesinde ise dışlanan ile kültürel gerçeklik sistemi arasında ilişki kurulur.Edebiyatın kültürel-ekolojik işlevi kültür tarihinin `vicdanı' olmasında yatar; bu anlamda, edebiyata daha bütüncül bir anlayış getirerek `doğa' ve `kültür' olgularının aslında birbirine karşıt birer söylem değil birbirlerini tamamlayan olgular olduğu iddia edilir. Böylece, son dönem kültür eleştirmenleri tarafından sergilenen `her şey aslında bir konstrüksiyondur' dan ibaret bir edebiyat anlayışına ciddi bir sekte vurulmuş olur.