A child and architecture are different concepts within life. This thesis involves the orientation of the idea of 'architecture from a child's perspective'. Oriented to the perceptions of a healthy child, it exposes the spatial clues of the expressions in his drawings. By this way, in the study proceeding with fundamental factors of 'a child and architecture' and it reaches an evaluation from seven implemented architectural design patterns which was inspired by children's drawings. According to the explained patterns, we can reach a conclusion when we evaluate the effects of children's drawings on architectural design. There are not only some patterns which aren't special to design and that are inspired by general expressions in children's drawings but also there are the ones which are applied by children's participation in the design after using the drawings made by children, who are the users, as a tool. Child's schematic expression of 'house', which is in pentagonal form consisting of a wall, a roof and floor lines, seems to be used frequently in architectural designs. The large structures are not solved as mono block, but they are positioned as masses in piece and only adjacent. All of the designs are dominated by simple architectural language; includes details based on simplicity. The inspired children's drawings also contain environmental elements and the drawings reflect imaginative space relations.The consideration of children's drawings in architectural design is beyond the formal concerns. Giving importance to the child in determining the roles he imagined to be involved in, at the place he uses, makes the design socially different. The spaces are handled with the perspective of the child who uses it, and it is aimed to construct the space more livable.Keywords: Child, Perception, Drawing, Space, Architectural Design.

Çocuk ve mimarlık yaşamın içinden iki ayrı kavramdır. Bu tez çalışması 'çocuğun gözünden mimarlık' yönlenmesini kapsamakta olup; sağlıklı çocuğun algıları doğrultusunda, resimlerindeki ifadelerin mekânsal ipuçlarını ortaya koymaktadır. Bu kapsam çerçevesinde, çocuk ve mimarlık temel öğeleriyle ilerlemekte olan çalışmada; her iki kavramın iletişim aracı olan algı ve çizgi üzerinden kuram, görüş ve literatür taramalarıyla ilerlenmekte ve çocuk resimlerinden ilham alan, uygulanmış yedi adet mimari tasarım örneği üzerinden değerlendirmeye ulaşılmaktadır. Açıklanan örnekler üzerinden, çocuk resimlerinin mimari tasarıma etkisine dair genel bir değerlendirme yapıldığında birtakım tespite ulaşılmaktadır: Hem 'tasarıma özgü olmayıp; çocuk resimlerindeki genel ifadelerden esinlenen' hem de 'kullanıcısı olan çocukların yaptıkları resimleri araç olarak kullanıp; tasarıma çocuk katılımı sağlanarak uygulanan' örnekler bulunmaktadır. Çocuğun şematik 'konut' ifadesindeki duvar, çatı ve zemin çizgilerinden meydana gelen 'beşgen' formun sıklıkla kullanıldığı görülmektedir. Büyük yapılar tek blok şeklinde çözümlenmeyip, parçalı kütleler halinde ve bitişik nizam şeklinde konumlandırılmaktadır. Tasarımların tamamında yalın mimari dil hâkim olup; yalınlığı esas alan detay çözümlemelerine yer verilmektedir. Esinlenilen çocuk resimleri çevresel unsurları da barındırmakta olup; resimler imajinatif mekân ilişkilerini yansıtmaktadır. Mimari tasarımda çocuk resimlerinin ele alınması, biçimsel kaygıların ötesindedir. Kullanıcısı olduğu mekânda, yer almayı hayal ettiği rolleri belirlemede çocuğa kulak verilmiş olması tasarımı sosyal anlamda da farklı kılmaktadır. Mekânlar kullanıcısı olan çocuklarla birlikte, çocuk gözüyle ele alınmış olup; daha yaşanılır mekânların kurgulanması hedeflenmektedir.Anahtar sözcükler: Çocuk, Algı, Resim, Mekân, Mimari Tasarım.