It could be noted that Turkish Language gained Western characteristics in terms of comprehension, content and technique at the end of the Servet-i Fünûn period (1896-1901) experienced with very intense and dynamic studies. Mehmet Rauf (İstanbul, 1875-İstanbul, 1931) is one of the most important authors of Servet-i Fünûn period. Rauf mostly wrote about the subjects of romantic loves, emotions, dreams, inner worlds of the individuals, sorrow and pessimism in compliance with the understanding of Servet-I Fünun in his works; he generally did not address social topics. He used a realistic point of view and reflected the outcomes of the mistakes of characters realistically as well. Mehmet Rauf accepted as one the most productive authors of Servet-i Fünûn period together with Halid Ziya in terms of his stories and novels and his essays were published on Servet-i Fünûn, Mektep ve İkdam, the most important periodical publications of its time. Eylül (1901) written by Mehmet Rauf paying attention to psychological analysis was accepted as one of the first physiological novels of Turkish Literature. Mehmet Rauf, who attracted attention with his own writing style and expression, has been read until today. The story book called Son Emel of Mehmet Rauf has been examined in this study. This story book published in 1923 consists of sixteen stories. In the `Introduction` section of the thesis, information about the prose development in Turkish literature, life and art of Mehmet Rauf has been presented. The stories in the last Emel were transferred to the Latin letters. Thereafter, stories, plot, characters, time, place, language and expression, narrator and point of view in Son Emel have been analysed and the place of this storybook in the storytelling of Mehmet Rauf has been determined. Keywords: Servet-i Fünûn, Prose, Story, Mehmet Rauf, Son Emel.

Çok yoğun ve dinamik çalışmalarla geçen Servet-i Fünûn döneminin (1896-1901) sonunda Türk edebiyatının, anlayış, içerik ve teknik bakımından Batılı bir nitelik kazandığı söylenebilir. Mehmet Rauf (İstanbul, 1875-İstanbul, 1931), Servet-i Fünûn döneminin önemli sanatçılarından biridir. Rauf, eserlerinde Servet-i Fünûn anlayışına uygun romantik aşkları, duyguları, hayalleri, şahısların iç dünyasını, hüzün ve karamsarlık konularını işlemiş; toplumsal konulara ise çoğunlukla yer vermemiştir. Yazar bu temalara yer verirken gerçekçi bir bakış açısı kullanmış ve kahramanların hatalarının sonunu da yine gerçekçi bir biçimde yansıtmıştır. Yazdığı hikâye ve romanlarla Servet-i Fünûn döneminin Halid Ziya ile birlikte en üretken yazarlarından biri olarak kabul edilen Mehmet Rauf'un yazıları dönemin önemli gazete ve dergileri olan Servet-i Fünûn, Mektep ve İkdam'da yayımlanmıştır. Psikolojik tahlile önem veren sanatçı bu konuda başarılı olmuş, kaleme aldığı Eylül (1901) Türk edebiyatının ilk psikolojik romanlarından biri olarak kabul edilmiştir. Kendine has kalemi ve anlatım tarzı ile dikkat çeken yazar bugüne değin okunabilmiştir. Bu tezde Mehmet Rauf'un Son Emel adlı hikâye kitabı incelenmiştir. 1923 yılında yayımlanan söz konusu eser on altı hikâyeden oluşmaktadır. Tezin `Giriş` kısmında Türk edebiyatında nesir türünün gelişimi hakkında bilgi verilmiş, Mehmet Rauf'un hayatı ve sanatı ele alınmıştır. Son Emel adlı eserde yer alan hikâyeler Latin harflerine aktarılmıştır. Daha sonra Son Emel'de yer alan hikâyeler olay örgüsü, kişiler, zaman, mekân, dil ve anlatım, anlatıcı ve bakış açısı gibi anlatı unsurları bakımından çözümlenmiş ve söz konusu yapıtın Mehmet Rauf öykücülüğündeki yeri saptanmıştır. Anahtar Kelimeler: Servet-i Fünûn, Nesir Türü, Hikâye, Mehmet Rauf, Son Emel.