Howard Barker's theatre has always been dealt with as a characteristically distinctivekind with respect to the playwright's formulation of his self-crafted dramatic genre called'Theatre of Catastrophe' whose main principles were listed in his two monumental books ondrama and performance, Arguments for a Theatre and Death, the One and the Art of Theatre.In these treatises, Barker designates a new genre which differentiates itself from thecontemporary mainstream tradition of Brechtian political drama, dominating British stagesfor decades, with its non-didactic, anti-cathartic outlook aiming to divert the audience intoindividual responses rather than a collective moral improvement. Barker's plays also standapart from the mainstream drama in their concern with the tragic experience rather than thepolitical and moral message with an elaborate, lyrical language and obscurity of meaning.However, this study aims to bring a new perspective to the understanding of Barker's drama,with specific examples from his five major plays written in the 80s, No End of Blame, ThePower of the Dog, Pity in History, Scenes from an Execution and Brutopia, with an emphasison the use of historical subject matter and the choice of characters from among artists. Theplays in question are interpreted within the context of the contemporary dramatic genre,'historiographic metadrama', with an aim to reveal Barker's veiled political, moral andaesthetic criticism and, thus, to refute his claims that his 'Theatre of Catastrophe' is apolitically, morally and aesthetically functionless and non-didactic kind of drama. Eventhough the criteria determined by Barker in his designation of his own dramatic genre areobserved to be fulfilled by his selected plays and Barker's `Theatre of Catastrophe` possessesunique characteristics compared to the drama of his contemporaries to a certain extent, his plays bear strong resemblances to the work of those political playwrights of the Brechtiantradition in terms of the motivation behind the action being political criticism and moralobligation. It is argued in this study that, by means of historical references, Barker not onlyinvalidates the referentiality of historical representations, but also offers his criticism of thepolitical enterprises of his own time like censorship of art, violation of freedom of expressionand government's aggression in both internal and external affairs, although these plays differfrom the mainstream Brechtian political drama in their use of elaborate poetic language,obscurity of meaning and concern with dividing the audience rather than uniting them underone political and moral code. In all these respects, this study concludes that Howard Barker'sdrama has to be incorporated into the mainstream political theatre of his time despite its otherdistinctive thematic and technical qualities, with his political and moral preoccupation beingmore indirect, his criticism being more veiled and his main concern being an aesthetic one.

Howard Barker tiyatrosu daima yazarın Arguments for a Theatre (Bir Tiyatro İçinArgümanlar) ve Death, the One and the Art of Theatre (Ölüm, Bir ve Tiyatro Sanatı) başlıklıiki büyük eserinde temel ilkelerini belirttiği, kendi yarattığı ve `Theatre of Catastrophe`(Felaket Tiyatrosu) adı verilen özgün tiyatro türü bağlamında incelenmiştir. Bu eserlerdeBarker, sanatta eğiticiliğe karşı olması ve seyirciyi topluca bir ahlaki gelişmeyeyöneltmektense her bir izleyiciyi kendi bireysel tepkisini geliştirmeye yönelten katarsiskarşıtı yapısıyla uzun yıllar boyunca İngiliz sahnelerine hakim olan Brechtçi politik tiyatrogeleneğinden önemli ölçüde ayrılan yeni bir tür yaratmıştır. Barker'ın oyunları ayrıca politikve ahlaki bir mesaj vermeyi reddedişi, bunun yerine trajik deneyimi vurgulayışı ve bunuyaparken de süslü, şiirsel bir dil kullanıyor oluşu ve anlam belirsizliği ile anaakım tiyatrodanayrı bir yerde durmaktadır.Ancak, bu çalışma, yazarın 80'lerde yazmış olduğu, No End of Blame (Suçlamanın SonuYok), The Power of The Dog (Köpeğin Kudreti), Pity in History (Tarihte Merhamet), ScenesFrom An Executıon (Bir İnfazın Portresi) ve Brutopia (Brütopya) isimli beş önemli oyununagöndermeler yaparak ve yazarın tarihsel konular kullanması ve karakterlerini sanatçılardanseçmesi üzerinde özellikle durarak, Barker'ın oyunlarına yeni bir bakış açısı getirmeyiamaçlamaktadır. Söz konusu oyunlar çağdaş bir tiyatro türü olan 'tarihyazımsal üsttiyatro'bağlamında, Barker'ın yaptığı üstü kapalı politik, ahlaki ve estetik eleştirileri ortayaçıkarmak, bu sayede yazarın 'Felaket Tiyatrosu'nun' politik, ahlaki ve estetik açıdan işlevsizve eğiticiliğe karşı bir tür olduğu iddialarını çürütmek amacıyla incelenmektedir. Barker'ınincelenen oyunları kendi yarattığı tiyatro türün kriterlerini bir noktaya kadar karşılıyor ve onun `Felaketler Tiyatrosu` dönemin diğer akımlarına kıyasla eşsiz özellikler taşıyor olsada, bu oyunlar dönemin Brehtçi politik tiyatro yazarlarında görülen politik eleştiri yapma veahlaki sorumluluk gibi konular bakımından o akımlarla benzerlik göstermektedir. Buçalışmada Barker'ın tarihsel göndermeler yoluyla sadece tarihsel temsilleri geçerliliğiniçürütmekle kalmadığı, ayrıca tarihsel olaylarla kendi dönemi arasında paralellikler kuraraksanatın sansürlenmesi, ifade ve düşünce özgürlüğünün ihlal edilmesi ve hükümetin iç ve dışmeselelerdeki agresif tutumu gibi dönemin politik gelişmelerine dair bir eleştiri sunduğuiddia edilmektedir. Yine de bunlara rağmen, Barker'ın oyunlarının Brehtçi politik tiyatrodanayrıldığı şiirsel dil, bilinçli anlam belirsizliği ve seyircileri aynı ahlaki ve politik mesaj altında toplamama isteği gibi konular da vurgulanmaktadır. Bütün bunlar göz önündebulundurulduğunda, bu çalışma Howard Barker'ın tiyatrosunun tüm diğer kendine hastematik ve teknik özelliklerine rağmen, anaakım politik tiyatro içerisine dahil edilmesiningerekliliğini vurgulamaktadır. Bu bağlamda tek fark, Barker'ın politik ve ahlaki kaygılarınındaha dolaylı olması, eleştirilerinin daha örtülü yapılması ve temel amacının estetik bir amaçolmasıdır.